Prowadzi badania dotyczące problemów związanych z dysleksją, dwujęzycznością i dyglosją, nabywania i rozwoju systemu językowego dzieci niesłyszących, metod diagnozowania dzieci z zaburzeniami komunikacji językowej (autystycznych, z alalią, z afazją, z zespołem Aspergera, z zespołem Downa) a także metod badania rozwoju funkcji poznawczych u dzieci w wieku niemowlęcym, poniemowlęcym i przedszkolnym.

Liczne rozprawy, publikacje oraz lata badań nad skuteczną metodą nauki czytania zaowocowały w 2008 roku nominacją profesorską.

Jest kierownikiem Pracowni Logopedycznej w Katedrze Logopedii i Lingwistyki Edukacyjnej IFP Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie oraz autorką znanej i lubianej przez dzieci serii książeczek do nauki czytania „Kocham czytać”.

Jest także autorką 6 książek naukowych, w tym razem z dr Martą Korendo “Wczesnej interwencji terapeutycznej”. Pozycja ta zawiera nie tylko informacje umożliwiające przeprowadzenie diagnozy rozwojowej dzieci od 3 miesiąca życia do 6 roku życia, ale także opis ćwiczeń stymulujących wszystkie funkcje poznawcze dziecka.

Specjalistka w dziedzinie metod komunikacji alternatywnej (AAC) dla osób z niepełnosprawnością

Dyrektor polskiego Programu Rozwoju Komunikacji Makaton

Pedagog specjalny i logopeda. Międzynarodowy Instruktor w zakresie metody Makaton. Certyfikowany w Anglii specjalista systemu PECS oraz programu dla dzieci z trudnościami Hanen Programme. Certyfikowany przez niemieckie Stowarzyszenie terapeuta neurorozwojowej koncepcji terapeutycznej wg Castillo Moralesa.

Związana z Zakładem Psychopatologii UAM w Poznaniu i Wyższą Szkołą Humanistyczną i Dziennikarstwa oraz Zakładem Rehabilitacji Dzieci z Dysfunkcjami Rozwojowymi UW w Warszawie.

Prowadzi badania dotyczące adaptacji programu wczesnej interwencji dla dzieci z Zespołem Downa opartym na „równoległym” usprawnianiu rozwoju: poznawczego, językowego, motorycznego i społecznego.

Autorka licznych artykułów poświęconych edukacji i rehabilitacji osób zespołem Downa, w tym dwóch książek zatytułowanych: „Wspomaganie rozwoju dzieci z zespołem Downa — teoria i praktyka” i  “Trudna dorosłość osób z zespołem Downa — jak możemy wspomóc” oraz publikacji dotyczących alternatywnych metod komunikacji w rozwoju dzieci z niepełnosprawnością.

specjalista w dziedzinie genetyki
w
Children’s Hospital w Bostonie,
Massachusetts General Hospital
i Brigham & Women’s Hospital

Brian Skotko jest absolwentem Duke University, Harvard Medical School oraz Harvard’s John F. Kennedy School of Government. Jest także głównym autorem publikowanych niedawno badań na temat podejścia lekarzy do podawania diagnozy na temat zespołu Downa do wiedzy rodziców i oczekujących dziecka. Pojawiał się w wywiadach w The Wall Street Journal, The New York Times, Washington Post, Los Angeles Times, NPR’s On Point i Good Morning America’s ABC. Brian zasiada w Radzie Dyrektorów w Kongresu zespołu Downa w Massachusetts Narodowego Towarzystwa zespołu Downa, Fundacji Band of Angels. Służy on także jako ekspert w Narodowym Komitecie Doradczym ds. zespołu Downa.

Stowarzyszenia na Rzecz Zespołu Downa Centralnego Teksasu (The Down Syndrome Association of Central Texas )

Prezes Stowarzyszenia

Suzanne Shepherd jest także matką chłopca z zespołem Down’a – dwunastoletniego Jack’a. Aktywnie zajmuje się upowszechnianiem wiedzy na temat zespołu Down’a. Do tej pory prowadziła prelekcje na temat zespołu Down’a dla przedstawicieli placówek medycznych, naukowców i genetyków, zarówno na szczeblu lokalnym jak i krajowym. Występowała również w roli specjalisty w dziedzinie niepełnosprawności podczas prac komisji legislacyjnych stanu Texas.

W latach 2008-2009 Suzanne Shepherd była współprzewodniczącą komisji do spraw ochrony zdrowia, a także członkiem zarządu Stowarzyszenia na Rzecz Zespołu Downa Centralnego Teksasu (The Down Syndrome Association of Central Texas ). W styczniu 2010 roku została mianowana prezesem DSA, aktualnie zajmuje się także koordynacją działań grupy wsparcia dla nastolatków z zespołem Downa.

GRAAL Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Osobowości Dzieci

Prezes Stowarzyszenia

Posiada wykształcenie wyższe z zakresu edukacji zdobyte na Texas Christian University oraz edukacji wczesnoszkolnej i wspomagania czytania na Kent State University. Posiada prawie 20-letnie doświadczenie w nauczaniu.

Pracowała przez 2 lata w placówce edukacji specjalnej: Special Ed Paraprofessional — White Settlement, kolejne dwa lata w przedszkolu w St. Charles i przez 15 lat w przedszkolu w Hudson. W trakcie tych 15 lat w Hudson przez zdecydowaną większość czasu prowadziła zajęcia w grupach integracyjnych, pracując z dziećmi z różnymi rodzajami niepełnosprawności, w tym także z dziećmi z zespołem Downa. Jak sama twierdzi, jej zainteresowanie zespołem Downa w sposób naturalny wynika z sytuacji jej brata Dona Rottberga, który zrodził w niej zapał do pracy z osobami z zespołem Downa. Zależy jej na pełnym włączeniu wszystkich dzieci w życie społeczne, zawodowe. Jej zdaniem wszystkie dzieci powinny być zaakceptowane takimi, jakie są, i powinny, na miarę ich możliwości, być włączane w system edukacji, system zawodowy.

pedagog specjalny

Ukończyła studia magisterskie z pedagogiki w zakresie rewalidacji na Uniwersytecie Wrocławskim (Wydział Nauk Historycznych i Pedagogicznych) oraz licencjackie w zakresie kształcenia zintegrowanego i wychowania przedszkolnego.

Pracuje w Przedszkolu nr 109 z oddziałami integracyjnymi. Na początku była nauczycielem najmłodszej grupy przedszkolnej. Obecnie, drugi już rok pełni funkcję pedagoga specjalnego. Placówka, w której pracuje realizuje po raz pierwszy w Polsce, po raz pierwszy we Wrocławiu (takich przedszkoli jest tylko trzy) pilotażowy projekt edukacji włączającej. W grupie dzieci pełnosprawnych jest 3‒5 dzieci z zespołem Downa, nad którymi pieczę sprawuje pedagog, niezależnie od nauczyciela. Ta forma integracji jest owocem działań rodziców z Dolnośląskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z zespołem Downa Razem.

Bezpośrednia praca w przedszkolu skłoniła Agnieszkę Jędrzejowską do zgłębiania pedagogiki specjalnej, społecznej na studiach doktoranckich (Niestacjonarne Studia Doktoranckie Nauk Humanistycznych). Prowadzone badania dotyczą głównie społecznego funkcjonowania dzieci niepełnosprawnych intelektualnie w rówieśniczej grupie przedszkolnej (zwłaszcza dzieci z zespołem Downa).

GRAAL Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Osobowości Dzieci

Specjalista ds. pozyskiwania funduszy

Posiada wieloletnie doświadczenie w prowadzeniu warsztatów kulturowych (w tym antydyskryminacyjnych) oraz szkoleń (z zakresu m.in. kierowania projektami, zarządzania zespołem, rozwiązywania konfliktów w grupie).

Regionalny koordynator kampanii Rady Europy „Każdy Inny Wszyscy Równi” w latach 2007‒2008. Koordynował liczne projekty związane z edukacją kulturalną i rozwojową, m.in.: Żywa Biblioteka w Krakowie, Ten Obcy.

Regionalny Ośrodek Europejskiego Funduszu Społecznego w Krakowie

Doradca i trener kluczowy

Umiejętności menedżerskie oraz wiedzę z zakresu zarządzania projektami unijnymi nabyła jako Zastępca Dyrektora Departamentu ds. Rozwoju Rynku Pracy agencji rozwoju regionalnego. Asesorka przy ocenie merytorycznej projektów w Funduszu dla Organizacji Pozarządowych (MF EOG), komponent III; asesorka przy ocenie merytorycznej projektów systemowych i konkursowych Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, akredytowana przez MSWiA oraz Centrum Rozwoju Zasobów Ludzkich (MPiPS).

Pedagog specjalny, matematyk i logopeda

Pedagog specjalny, matematyk i logopeda. Od 1997 pracuje w założonym przez siebie Gabinecie Terapeutyczno-Edukacyjnym „Abecadło”, gdzie zajmuje się terapią dzieci autystycznych. Wypracowała autorską, skuteczną metodę pracy z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. Jest autorką programu „Słucham i uczę się mówić” oraz pomocy do terapii mowy dzieci autystycznych, współpracuje z wydawnictwem Arson. Prowadziła terapię około 400 dzieci.

Elżbieta Wianecka ukończyła czteroletnie studia zawodowe w Wyższej Szkole Pedagogicznej na Wydziale Matematycznym. Jest także absolwentką Podyplomowych Studiów Logopedycznych w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Pracowała jako nauczyciel matematyki, terapeuta i logopeda w Zespole Diagnozy i Terapii. Wówczas zajmowała się dziećmi niesłyszącymi, z obniżoną sprawnością intelektualną oraz z porażeniem mózgowym.

Podczas konstrukcji programów terapeutycznych Elżbieta Wianecka przyjęła założenie ogólne, że dzieci autystyczne wykazują przede wszystkim zaburzenia funkcji, a nie struktury.

Opublikowała artykuł Język metafor w twórczości pacjenta porażeniem mózgowym w: „Językowy obraz świata dzieci i młodzieży” (red. J. Ożdżyński) Wyd Naukowe WSP Kraków 1995.

Matka Dona Rettberga Juniora

Państwo Rettbergowie mają dwójkę dzieci: starszą córkę i młodszego syna. Córka Sandra mieszka w Ohio i ma trójkę dzieci. W momencie narodzin brata miała 21 lat, stąd rodzice często śmieją się, że mają dwoje „jedynaków”. Dzieci mimo tego są ze sobą bardzo związane.

W związku z wojskową karierą męża i licznymi podróżami, Jo Ann od czasu narodzin dzieci postanowiła pozostać w domu i poświęcić się obowiązkom macierzyńskim. W tym czasie udzielała się również jako wolontariuszka – jako pielęgniarka Czerwonego Krzyża w szpitalach i urzędniczka w szkołach, brała udział także w licznych projektach i kampaniach społecznych takich jak „Meals On Wheel”.

Po narodzinach Dona Juniora jej mąż przeszedł na emeryturę i cała rodzina powróciła do Austin w Teksasie. Wysiłki Jo Ann od momentu narodzin syna skoncentrowały się na zapewnieniu mu odpowiednich warunków i wspieraniu jego edukacji, a także wraz z mężem zajmowała się pozyskiwaniem funduszy na realizację projektów wspierania dzieci opóźnionych w rozwoju, a także budowę centrum szkoleniowego dla rodziców dzieci niepełnosprawnych w Austin. Starała się o zwiększenie wsparcia ze strony rządu dla dzieci niepełnosprawnych, występowała z inicjatywą o utworzenie systemu wczesnej interwencji w Teksasie, a także uczestniczyła jako wolontariuszka i konsultantka w licznych projektach związanych ze wspieraniem osób niepełnosprawnych i ich rodzin. Oprócz tego pani Rettberg od zawsze była związana z Kościołem i od 14 lat jest aktywnym członkiem St. Vincent de Paul Society.

Ojciec Dona F. Rettberga Juniura

Pułkownik Rettberg i jego żona Jo Ann mają dwoje dzieci Sandrę i Dona Juniora. Sandra ukończyła studia w zakresie edukacji wczesnoszkolnej i uczy obecnie w przedszkolu. Don Junior urodził się z zespołem Downa i od samego początku został otoczony specjalistyczną opieką. Po ukończeniu szkoły średniej kontynuował naukę w Austin Community College, gdzie intensywnie uczęszczał na kursy komputerowe. Od  12 lat Don junior pracuje na pełnym etacie jako urzędnik administracyjny w Lower Colorado River Authority (państwowe przedsiębiorstwo energetyczne) w Austin, w stanie Teksas.

Od 1977 roku pułkownik wraz z żoną angażują się w liczne przedsięwzięcia mające na celu rozwój programów pomocy dzieciom niepełnosprawnym. Zajmowali się pozyskiwaniem funduszy na realizację projektów wspierania dzieci opóźnionych w rozwoju, a także budowę centrum szkoleniowego dla rodziców dzieci niepełnosprawnych w Austin. Starali się o zwiększenie wsparcia ze strony rządu dla dzieci niepełnosprawnych, występowali z inicjatywą o utworzenie systemu wczesnej interwencji w Teksasie, a także uczestniczyli jako wolontariusze i konsultanci w licznych projektach związanych ze wspieraniem osób niepełnosprawnych i ich rodzin.

Lower Colorado River Authority

Pracownik LCRA z zespołem Downa

Zaraz po przyjeździe, Don został objęty programem Infant-Parent Training Center, centrum wspierającego dzieci niepełnosprawne do trzeciego roku życia i ich rodziców w Austin. Don uczęszczał do klasy z pięciorgiem innych dzieci z zespołem Downa. Następnie został objęty programem wczesnego wspomagania w szkole publicznej. Wtedy właśnie rozpoczął naukę czytania i wtedy niestety pojawiły się pierwsze problemy. Mama Dona jednak nie poddawała się i szukała sposobu, żeby nauczyć syna czytać. Odkryła, że jej syn ma wspaniałą pamięć i zapamiętuje całe wyrazy z książek. Stworzyła zestaw 125 kart z wyrazami, z pomocą których wkrótce Don stał się pierwszym czytającym dzieckiem w przedszkolu.
W późniejszym czasie Don uczęszczał kolejno do szkoły podstawowej i średniej w swoim sąsiedztwie wraz z pełnosprawnymi rówieśnikami. Swój sukces zawdzięcza Don nauczycielom, którzy byli zawsze gotowi mu pomóc i swojej mamie, która cały czas czuwała nad jego rozwojem.

Pod koniec edukacji w szkole średniej, Don rozpoczął pracę jako wolontariusz w Lower Colorado River Authority (państwowe przedsiębiorstwo energetyczne). Po ukończeniu szkoły średniej kontynuował naukę w Austin Community College, gdzie intensywnie uczęszczał na kursy komputerowe i matematyki. Po zakończeniu edukacji Don junior kontynuował pracę w LCRA już nie jako wolontariusz, ale pracownik na pół etatu, a 12 lat temu został przyjęty na pełny etat.

W tym momencie Don ma 33 lata, jest doceniany przez przełożonych, cieszy się szacunkiem współpracowników i ma wielu przyjaciół. Uwielbia sport, teatr, podróże i bardzo kocha swoją rodzinę. W wolnym czasie chodzi na kręgle, śpiewa w chórze razem z tatą, należy do klubu Good Friends Social Club. Dużo podróżuje, do tej pory zwiedził Irlandię, Włochy i oczywiście Stany Zjednoczone. Don jest również bardzo pobożny — dwa razy w miesiącu służy we Mszy w lokalnym kościele.

Don z wielką przyjemnością przyjął zaproszenie do Polski. Bardzo cieszy go możliwość zobaczenia kraju i poznania Polaków, a także pragnie wykorzystać wizytę do tego aby obalić mity na temat osób z zespołem Downa.